Ο φίλος με τα 18 βιβλία

Υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι καλλιεργημένοι, σεμνοί, δημιουργικοί, πολύγλωσσοι, με ευρείς ορίζοντες, με ήθος και αρχοντιά, που ποτέ δεν τους αναφέρουμε. Δεν στέκονται σε προβολείς , δεν ποζάρουν με «επώνυμους», δεν διαφημίζονται, δεν κάνουν δημόσιες σχέσεις, δεν αναρτούν στα κοινωνικά δίκτυα. Επιλέγουν να ζήσουν τη δική τους ζωή, αυτόφωτα, με νόημα και ουσία.

Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω για έναν τέτοιο άνθρωπο, καθώς μόλις χτες, τακτοποιώντας τη βιβλιοθήκη μου, ξεφύλλιζα για ακόμη μια φορά το σύνολο των καλαίσθητων έργων του, που όλα είναι αυτοεκδόσεις. Κι εκείνη την ώρα, έφτασε στα χέρια μου ακόμα ένα βιβλίο του! Είναι το δέκατο όγδοο!

 Έκανα, χωρίς να υπάρχει πρόδηλη εσωτερική συνάφεια, τον συνειρμό με τα Δεκαοχτώ Κείμενα του Κέδρου, στα χρόνια της Νανάς Καλλιανέση! Τι παιχνίδια παίζει το μυαλό!

 Νιώθω την ανάγκη να σας μιλήσω για αυτόν τον δημιουργικό άνθρωπο, που έγινε σταδιακά ένας πολύτιμος  φίλος. Εκτιμώ την μετριοφροσύνη του και, ταυτόχρονα, την αυτοπεποίθησή του. Είναι πολυταξιδεμένος σαν τον Οδυσσέα. Τα ταξίδια του μεταμορφώνονται σε πηγή έμπνευσης, αφορμή απόλαυσης και πλούσια εμπειρία που καταγράφεται. Στα μάτια μου, έχει το ανάστημα του σοφού αναζητητή, που με την  πολύχρονη διαδρομή του δικαιούται να δίνει μαθήματα ζωής. Σπάνια το κάνει. 

Εμείς, οι αναγνώστες του, ανακαλύπτουμε το απόσταγμα της σοφίας του στα κείμενά του, που καθρεφτίζουν ανθρώπινες συμπεριφορές, αποκαλύπτουν χαρακτήρες, φωτίζουν τα πιο βαθιά συναισθήματα και ταξιδεύουν στον κόσμο.

 Είναι ένας  τολμηρός νομικός και, ταυτόχρονα,  ένας σεμνός λογοτέχνης. Θαυμάζω την ευρυμάθειά του. Τον θεωρώ έναν εξαιρετικά λεπταίσθητο λόγιο. Αναγνωρίζω την ευγένεια του γλυκύτατου συνομιλητή.  Χάρμα ώτων να τον ακούς. Αυτός είναι ο Χρήστος Πετρόπουλος. 

  Θα μπορούσε ο Χρήστος Πετρόπουλος, ο εραστής του ελληνόφωνου πολιτισμού της Καλαβρίας, του Όρους Σινά, της κλασικής μουσικής, του ελληνικού τοπίου, της γευσιγνωσίας, του εκλεπτυσμένου γούστου, να είναι κριτικός τέχνης. Θα του ταίριαζε απόλυτα. Στην πραγματική ζωή, όμως, είναι ένας σπουδαίος νομικός. 

 Αρχικά γνώρισα τη γραφή του μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του με τίτλο Ο δάσκαλός μου Αλέξανδρος Σαρής. Ήταν το τέταρτο βιβλίο του και το βρήκα τυχαία πριν είκοσι, σχεδόν, χρόνια σε ένα σκονισμένο ράφι στη βιβλιοθήκη του Βαρβακείου. Τότε προσπαθούσαμε να την οργανώσουμε, να της δώσουμε ταυτότητα και να την κάνουμε δανειστική και πιο γοητευτική για τα παιδιά μας.  

Ο μαχόμενος δικηγόρος, ο Χρήστος Πετρόπουλος, στα διαλείμματα της δουλειάς του, γύριζε πίσω, στα γυμνασιακά του χρόνια στο Βαρβάκειο. Θυμόταν με ευαισθησία, τρυφερότητα κι ευγνωμοσύνη.  Έπαιρνε ανάσες, καθώς έφερνε στη σκέψη του έναν αθόρυβο και εμβριθή μελετητή, έναν ακέραιο και, σχεδόν, ασκητικό Δάσκαλο, τον φιλόλογό του Αλ. Σαρή.  Και μόνον αυτό για μένα ήταν μαγικό! Έτσι ξεκίνησε η φιλία μας.

Εκείνη τη χρονιά, με μεγάλο ενθουσιασμό, η φίλη και εμπνευσμένη φιλόλογος Μαίρη Μπελογιάννη, τα παιδιά μας (Χριστίνα, Αναστασία, Σπύρος, Μαριλένα, Σωτηρία, Γιάννης, Καλλιόπη, Βασιλική, Ελένη, Αρετή, Θένια) κι εγώ, κινητοποιηθήκαμε και αποφασίσαμε να μην ξεχάσουμε. Σκύψαμε στη φιγούρα του παλιού Δασκάλου και ξεκινώντας από το ρολόι, την εφημερίδα, τα αντικείμενα του γραφείου του, εκδώσαμε ένα μικρό έντυπο για τη ζωή και το έργο του Αλέξανδρου Σαρή και, ταυτόχρονα, στήσαμε μια ταινιούλα με τίτλο «Γωνία Πετσόβου και Ζωοδόχου Πηγής», διεύθυνση του σπιτιού του. Πίσω από το εγχείρημα κρυβόταν ο κ. Πετρόπουλος. Τότε δεν ξέρω αν το είχα συνειδητοποιήσει.

Ο πολύτιμος φίλος μου κατόρθωσε μέσα από την ιστορία ενός ανθρώπου, την ιστορία του Αλέξανδρου Σαρή, που την ύφανε  με προσωπικές αναμνήσεις και προφορικές μαρτυρίες, με αυθορμητισμό, σεβασμό και περισσή αγάπη, να μας δείξει και ψηφίδες της ζωής ενός ιστορικού Σχολείου, της Βαρβακείου Σχολής

Ο φίλος συγγραφέας   απευθύνεται σε συγκεκριμένο αναγνωστικό  κοινό, που το επιλέγει ο ίδιος. Γράφει σαν να μιλάει χαμηλόφωνα σε δικούς του ανθρώπους, που ξέρει ότι συναισθάνονται, κατανοούν και εσωτερικεύουν.  Όλα τα βιβλία του τα προσφέρει με ιδιόχειρη αφιέρωση στους φίλους του, με ευχάριστα ευρηματικές προσφωνήσεις, που δένουν αρμονικά με τον τύπο του αποδέκτη. 

 Τα βιβλία του είναι λογοτεχνικά και τα περισσότερα έχουν δελεαστικούς τίτλους (Τα διαζύγιά μου – Ιστορίες που συγκίνησαν και άρεσαν στην κόρη μου –  Εκείνο το πεταχτό, ασήμαντο, ολόγλυκο φιλάκι, πιστέψτε με, μου φτάνει – Το κινέζικο όνειρο και άλλα όνειρα – Αγοράζοντας βιβλία, Τ΄αποκτήματα γάμου – Πορεία μιας αποτυχίας ...). Έχει γράψει όλα, σχεδόν, τα είδη: Ταξιδιωτικές εντυπώσεις, διηγήματα, προσωπικές αφηγήσεις, βιογραφία, μυθιστόρημα, αφηγήσεις μικρής φόρμας που συνθέτουν ένα ολοκληρωμένο μυθιστόρημα.  

 Γράφει πάντα ανθρωποκεντρικά, με εφηβικό ενθουσιασμό, κέφι και αγάπη. Ξεκινάει, συνήθως, από ένα προσωπικό βίωμα, που διευρύνεται, αγγίζοντας τις ιστορίες πολλών ανθρώπων. Έτσι, ο συγγραφέας    συναντιέται με τους άλλους, τους αναγνώστες. 

 Διακριτικά αυτοπροσωπογραφικές και ανεπαίσθητα εξομολογητικές οι αφηγήσεις του, προσφέρουν μια μοναδική αναγνωστική εμπειρία. Η γραφή του είναι ρέουσα, ευχάριστη, καθόλου επιτηδευμένη. Ο αναγνώστης διαβάζει απνευστί.

 Ο κ. Πετρόπουλος πάντα είναι κοντά στο Σχολείο. Εξακολουθεί να  παρακολουθεί όλες τις εκδηλώσεις του Βαρβακείου και στην ετήσια απονομή των βραβείων, όταν απονέμει το βραβείο Αλ. Σαρή, ξέρει να μιλάει στην καρδιά των εφήβων. Συνοδοιπόρος ο ίδιος,  με πολλούς τρόπους, στην τεράστια διαδρομή του Βαρβακείου από τα δώδεκά του χρόνια, όταν ήταν μαθητής της Α΄ Γυμνασίου,  μέχρι τώρα. 

Η ματιά του Χρήστου Πετρόπουλου, που συνθέτει το λογοτεχνικό και καθημερινό του σύμπαν, είναι σταθερή και ευαίσθητη, καθαρή και διεισδυτική, γήινη και ουράνια.

Η ζωή του, πλούσια και πολυκύμαντη, ζωή ενός πολύτροπου ανθρώπου. Η προσωπική του ιστορία (επαγγελματική, ψυχολογική, πολιτισμική) καθρεφτίζεται έμμεσα στις σελίδες των βιβλίων του, έχοντας την ποιότητα της αξιόπιστης μαρτυρίας, αλλά και τη λεπτότητα του συναισθήματος και της λογοτεχνικής τελείωσης.

Για όλα αυτά, ως φίλη αισθάνομαι πολύ τυχερή. Ως αναγνώστρια και για χρόνια μονάδα στην κοινότητα του Σχολείου που ο ίδιος αγάπησε τόσο πολύ, αισθάνομαι την ανάγκη να τον ευχαριστήσω πολύ θερμά που γράφει, που ζει με νόημα και που υπάρχει ανάμεσά μας.