Η τήβεννος της Κοκκινοσκουφίτσας

Η  τήβεννος της Κοκκινοσκουφίτσας

της  Αλεξάνδρας Ζερβού

Κάπως φανταχτερή,

μα διευκόλυνε

τους διασώστες μου

να μ’εντοπίσουν,

όταν, ανήλικη,

διέσχισα το δάσος,

ατρόμητη…

Συνέχεια ανάγνωσης «Η τήβεννος της Κοκκινοσκουφίτσας» →

Απαγορευμένα παιχνίδια

Απαγορευμένα Παιχνίδια

της Αλεξάνδρας Ζερβού

Στο ερημονήσι,

καταδιωγμένοι ναυαγοί

χτίζαμε ολημερίς

σπίτια και στέρνες,

μήπως ριζώσουμε.

 Κι ούτε που αντιληφθήκαμε

πώς τα παιδιά μας

 ετοίμασαν ορύγματα

 και σταυρουδάκια

 κι έθαβαν στοργικά,

αρχαία μέλη πέτρινα

ποικίλης τέχνης

 μαζί με πεθαμένα ζωύφια.

Συνέχεια ανάγνωσης «Απαγορευμένα παιχνίδια» →

Στην πόλη σας πεζοπορώ

 Στην πόλη  σας πεζοπορώ

της Αλεξάνδρας Ζερβού

Πορεύομαι με κούφια βακτηρία

γεμάτη σπόρους δανεικούς

 και μ’ένα καροτσάκι φορτωμένο  

 πέτρες ασήκωτες

να  τις επεξεργάζομαι τις νύχτες.

Συνέχεια ανάγνωσης «Στην πόλη σας πεζοπορώ» →

Οι φίλες μου

Οι φίλες μου

της Αλεξάνδρας Ζερβού

                                                           Στη μνήμη της φίλης μου Μαρίας Κ. Θανοπούλου

Σας ονειρεύομαι

 με τα λεπτά σας δαχτυλάκια

 να μου προσφέρετε

ένα βοτάνι αφέψημα

 στο τελευταίο σας

 συλλεκτικό κουπάκι.

Συνέχεια ανάγνωσης «Οι φίλες μου» →

Νερό

Νερό      {…πλήθει γάρ δή μοι νεκύων ερατεινά ρέεθρα… Ιλιάδας Φ218}   

της Αλεξάνδρας Ζερβού

Σαν έτοιμη από καιρό,

υδρόβια, μελέτησες

τους παφλασμούς και τα κοάσματα.

Γινόσουνα μικρή –μικρή,

έπλεες στο καρυδότσουφλο

αναζητώντας τις νερογραμμές

απ’ το καράβι του πολύτροπου,

μέχρι και τον Αχέροντα.

Συνέχεια ανάγνωσης «Νερό» →

Με τις φωνές των άλλων γυναικών

Με τις φωνές των άλλων γυναικών, ή “make love not war”.                             (Οδύσσειας δ271-289)

της Αλεξάνδρας Ζερβού

 Την τελευταία νύχτα,

εκείνη

με την παλάμη της ακουμπισμένη

 στο ξύλινο άλογο,

την κουρασμένη ομορφιά της

 τυλιγμένη σε πέπλο,

 πολύξερη, πολύτροπη, μετανιωμένη,

άρχισε να μιμείται τις φωνές τους.

Συνέχεια ανάγνωσης «Με τις φωνές των άλλων γυναικών» →

Σαν παραδείσια πτηνά

 Σαν παραδείσια πτηνά

της Αλεξάνδρας Ζερβού

Συνέχεια,

σωματοποιείς τις αιωρήσεις

  των μικροσκοπικών εξωτικών πτηνών

 που μόλις αποφυλακίστηκαν.

Άστεγα κι αυτοδίδακτα,

άφοβα, οψιμαθή,

αναζητούν κατάλυμα.

 Άγνοια κινδύνου,

θράσος αμαθείας,

να προκαλούν ιέρακες και γύπες,

 να γεύονται καρπούς δηλητηριώδεις,

 μήλα, πυράκανθους,

λωτούς, εύχυμους

 κι απαγορευμένους.

Και προς το τέλος του καλοκαιριού,

Συνέχεια ανάγνωσης «Σαν παραδείσια πτηνά» →

Δημιούργησε έναν Ιστότοπο ή Ιστολόγιο στο WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑