Νερό

Νερό      {…πλήθει γάρ δή μοι νεκύων ερατεινά ρέεθρα… Ιλιάδας Φ218}   

της Αλεξάνδρας Ζερβού

Σαν έτοιμη από καιρό,

υδρόβια, μελέτησες

τους παφλασμούς και τα κοάσματα.

Γινόσουνα μικρή –μικρή,

έπλεες στο καρυδότσουφλο

αναζητώντας τις νερογραμμές

απ’ το καράβι του πολύτροπου,

μέχρι και τον Αχέροντα.

Μέσα στη θύελλα,

ακολουθούσες τη σχεδία του,

μα και την άλλη, με τον μαύρο σκλάβο

και το αθυρόστομο παιδί.

Στην πόλη του φωτός

μιλούσες στο ποτάμι,

μα και σε κείνο του παραμυθιού

με τη φελούκα του μονόχειρα.

Μα τώρα,

 που οι κοίτες γέμισαν νεκρούς,

όπως ο βαθυδίνης Σκάμανδρος

στην πολιορκημένη πόλη,

 όσες  καθαγιασμένες σταγόνες  

 πρόλαβες κι υπεξαίρεσες,

 δεν φτάνουν πια για  καθαρμούς,

ούτε τρισάγια.

ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΚΑΤΣΟΥΚΑ ΧΟΚΟΣΑΙ (1760-1849)