Υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι καλλιεργημένοι, σεμνοί, δημιουργικοί, πολύγλωσσοι, με ευρείς ορίζοντες, με ήθος και αρχοντιά, που ποτέ δεν τους αναφέρουμε. Δεν στέκονται σε προβολείς , δεν ποζάρουν με «επώνυμους», δεν διαφημίζονται, δεν κάνουν δημόσιες σχέσεις, δεν αναρτούν στα κοινωνικά δίκτυα. Επιλέγουν να ζήσουν τη δική τους ζωή, αυτόφωτα, με νόημα και ουσία.

Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω για έναν τέτοιο άνθρωπο, καθώς μόλις χτες, τακτοποιώντας τη βιβλιοθήκη μου, ξεφύλλιζα για ακόμη μια φορά το σύνολο των καλαίσθητων έργων του, που όλα είναι αυτοεκδόσεις. Κι εκείνη την ώρα, έφτασε στα χέρια μου ακόμα ένα βιβλίο του! Είναι το δέκατο όγδοο!

 Έκανα, χωρίς να υπάρχει πρόδηλη εσωτερική συνάφεια, τον συνειρμό με τα Δεκαοχτώ Κείμενα του Κέδρου, στα χρόνια της Νανάς Καλλιανέση! Τι παιχνίδια παίζει το μυαλό!

 Νιώθω την ανάγκη να σας μιλήσω για αυτόν τον δημιουργικό άνθρωπο, που έγινε σταδιακά ένας πολύτιμος  φίλος. Εκτιμώ την μετριοφροσύνη του και, ταυτόχρονα, την αυτοπεποίθησή του. Είναι πολυταξιδεμένος σαν τον Οδυσσέα. Τα ταξίδια του μεταμορφώνονται σε πηγή έμπνευσης, αφορμή απόλαυσης και πλούσια εμπειρία που καταγράφεται. Στα μάτια μου, έχει το ανάστημα του σοφού αναζητητή, που με την  πολύχρονη διαδρομή του δικαιούται να δίνει μαθήματα ζωής. Σπάνια το κάνει. 

Εμείς, οι αναγνώστες του, ανακαλύπτουμε το απόσταγμα της σοφίας του στα κείμενά του, που καθρεφτίζουν ανθρώπινες συμπεριφορές, αποκαλύπτουν χαρακτήρες, φωτίζουν τα πιο βαθιά συναισθήματα και ταξιδεύουν στον κόσμο.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο φίλος με τα 18 βιβλία» →