Ένα σχολικό βιβλίο που πολεμήθηκε

Ένα σχολικό βιβλίο που πολεμήθηκε

 

Το αναγνωστικό της Γ’ Δημοτικού Τα ψηλά βουνά εκδόθηκε το 1918. Καταξιώθηκε στη συνείδηση των παιδιών και  των δασκάλων. Το εξυμνούν οι  διανοούμενοι της εποχής ( Κ. Παλαμάς,  Γ. Ξενόπουλος,  Ηλ. Βουτιερίδης ). Εξίσου αγαπήθηκε και το αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού, Το αλφαβητάρι με τον ήλιο, όπως το έλεγαν οι μικροί μαθητές. Είναι η πρώτη φορά που στο ανανεωτικό πνεύμα των σχολικών βιβλίων συνεισφέρουν δημιουργικά  λογοτέχνες  (Ζ. Παπαντωνίου, Π. Νιρβάνας), παιδαγωγοί  (Αλ. Δελμούζος, Δ.  Γληνός), γλωσσολόγος (Μ. Τριανταφυλλίδης)  και ζωγράφοι – εικονογράφοι (Πέτρος Ρούμπος, Κ. Μαλέας).

Συνέχεια ανάγνωσης «Ένα σχολικό βιβλίο που πολεμήθηκε» →

1

Χέρια ανθρώπων

Χέρια ανθρώπων

της Σταυρούλας Ρεσβάνη

 

Χέρια ανθρώπων ύψωσαν σκληρούς τοίχους, για να υπηρετήσουν την ανάγκη.
Της δίνουν διάφορα ονόματα: κατοικίες, ξενοδοχεία, γραφεία, εργοστάσια.                             Γιατί ο άνθρωπος όλα τα θέλει: θαλπωρή, διασκέδαση, υπηρεσίες, προϊόντα. Συνέχεια ανάγνωσης «Χέρια ανθρώπων» →

0

Όλη η χαρά σε ένα ζευγάρι παπούτσια

Όλη η χαρά σε ένα ζευγάρι παπούτσια

της Κατερίνας Καλλιακούδη

Παρατηρώ την κόρη μου που είναι 15 μηνών και περίπου 50 εκατοστά . Έχει 4 δόντια και ξεπροβάλλουν και άλλα 2. Έχει αρχίσει και περπατάει. Κάθε πρωί η πρώτη της κίνηση είναι να μου δείχνει τα παπούτσια της. Μου τα δείχνει με πάθος, με επιμονή, με χαμόγελο. Θέλει να τα φορέσει αμέσως. Είναι ενθουσιασμένη που κάνει τα πρώτα της βήματα.  Συνέχεια ανάγνωσης «Όλη η χαρά σε ένα ζευγάρι παπούτσια» →

1

Ένα σχολικό βιβλίο που αγαπήθηκε

 

Ένα σχολικό βιβλίο που αγαπήθηκε

ΠΡΙΝ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ

Τυχερά τα παιδιά του 1918, που για πρώτη φορά  είχαν στα χέρια τους αναγνωστικό,  γραμμένο στη δημοτική γλώσσα. Το βιβλίο τους, Τα ψηλά βουνά, αγαπήθηκε και από τους μαθητές  της Γ ΄ Δημοτικού  και από τους δασκάλους.

Στα επόμενα χρόνια, όταν αποσύρθηκε από τα Σχολεία, καθώς πολεμήθηκε  λυσσαλέα,  εξακολουθούσε να κερδίζει  ως εξωσχολικό ανάγνωσμα τους μικρούς αναγνώστες. Συνέχεια ανάγνωσης «Ένα σχολικό βιβλίο που αγαπήθηκε» →

0

Απλώς Αγγελιαφόρος

Απλώς  Αγγελιαφόρος

  «…των δούλων τον πιστότατον  αποξυρήσας την κεφαλήν έστιξε…» (Ηροδότου Ε’,35. 3)

της Αλεξάνδρας Ζερβού

Κάθε πρωί,

γεμάτη ευγένεια και παιδεία,

συνωθούμαι

στις αγορές των μακρυμάλληδων Αχαιών. Συνέχεια ανάγνωσης «Απλώς Αγγελιαφόρος» →

0

Η σύγχυση του αναγνώστη

Η σύγχυση του αναγνώστη

 

Κοιτάζω αμήχανα τα χαρτιά και τα βιβλία που είναι σκορπισμένα γύρω μου, πάνω στο γραφείο: Μια ιστορία Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Αργυρίου, τα ενδιαφέροντα διηγήματα της Alice Monroe  Πάρα πολλή ευτυχία ( εκδ. Μεταίχμιο ), την τελευταία πολύ σημαντική  ποιητική συλλογή της Χαράς Πρεβεδώρου με τίτλο Αλμύρα (εκδ. Γαβριηλίδη),  ένα απόκομμα εφημερίδας με κριτική για την ποιητική συλλογή Τοπία του Τίποτα του Αντώνη Φωστιέρη (εκδ. Καστανιώτη).
Συνέχεια ανάγνωσης «Η σύγχυση του αναγνώστη» →

0

Έλα τώρα, τελείωνε! Α. Χιωτάκη, Α. Ζερβού

Έλα τώρα, τελείωνε! Αλίκης Χιωτάκη, Αλεξάνδρας Ζερβού, Κέδρος, 2017

Ένα διαφορετικό βιβλίο γνώσεων

Οι θεωρητικοί της Παιδικής Λογοτεχνίας υποστηρίζουν ότι τα «βιβλία γνώσεων» αποτελούν μια ξεχωριστή και ευδιάκριτη κατηγορία βιβλίων. Οι φανατικοί αναγνώστες, ομολογώ ότι τα αντιμετωπίζουμε με μια κάποια επιφύλαξη, γιατί, πολλές φορές, στη σύγχρονη εκδοτική πραγματικότητα στον τόπο μας, αυτά τα βιβλία ακολουθούν μια σχολική λογική συγκέντρωσης  πληροφοριών. Πόσο θελκτικό μπορεί να είναι ένα βιβλίο που απευθύνεται σε παιδιά, εφήβους ή ενηλίκους και έχει πρόθεση να διδάξει, να κατευθύνει και να μεταδώσει γνώσεις;   Συνέχεια ανάγνωσης «Έλα τώρα, τελείωνε! Α. Χιωτάκη, Α. Ζερβού» →

0

Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο, Άλκης Ζέη

   Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο, Α. Ζέη, ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, 2013 -ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ          

Ξεφυλλίζοντας  Τον μεγάλο περίπατο του Πέτρου  τα παιδιά μας γνώρισαν με έναν τρόπο ελκυστικό ένα κομμάτι της  σύγχρονης ιστορίας. Λίγο νωρίτερα εμείς μαθαίναμε, σκύβοντας στο ίδιο βιβλίο,   ότι το λογοτεχνικό κείμενο, όταν είναι  ειλικρινές, απλό και μεστό, μπορεί να μιλήσει για  θέματα που πολλοί τα θεωρούσαν ακόμη τότε ακανθώδη και αντιμετωπίζονταν ως ταμπού.

Και τώρα, μόλις πριν λίγες βδομάδες, η ίδια συγγραφέας, η Άλκη Ζέη, αφηγείται τα 20 πρώτα χρόνια της ζωής της, 1925-1945,  στο αυτοβιογραφικό  κείμενο με τίτλο Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο, (<<… ο θείος Πλάτων μου είχε χαρίσει πριν από τον πόλεμο για τα γενέθλιά μου δέκα μολύβια φάμπερ >> (σελ. 314), ενώνοντας την ιστορική και την αυτοβιογραφική γραφή. Γράφει με την ίδια φρεσκάδα και αμεσότητα που έγραφε τότε, όταν απευθυνόταν σε παιδιά.

Με τη ματιά της Εύης  Ζερβού Καλλιακούδη

Συνέχεια ανάγνωσης «Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο, Άλκης Ζέη» →

0

Δημιούργησε έναν Ιστότοπο ή Ιστολόγιο στο WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑