Ταξίδι στον κόσμο των βιβλίων
Ένας αναγνώστης αναρωτιέται
Πολλά ερωτήματα μας απασχολούν ως αναγνώστες, όταν διαβάζουμε Λογοτεχνία. Αναρωτιέται ο υποψιασμένος και επαρκής αναγνώστης, αλλά εξίσου αναρωτιέται και ο άπειρος και πιο «αγνός». Οι απαντήσεις που υπονοούνται, πιθανόν, δείχνουν τα κριτήρια των αναγνωστικών μας επιλογών : Συνέχεια ανάγνωσης «Τα ερωτήματα του αναγνώστη»
Από το βίωμα στην ανάγνωση
Ταξίδι με τον έφηβο …
Ξαναστήνουμε την ίδια σκηνοθεσία. Πυξίδα, υδρόγειος σφαίρα, άλμπουμ, βιβλία σκορπισμένα … Προσθέτουμε υφασμάτινες γάζες στα κλαριά του δέντρου. Ο κυματισμός τους μας βάζει πιο εμφαντικά στη διαδικασία του ταξιδιού και της μετακίνησης. Εξακολουθούμε να είμαστε η παρέα των 8 ατόμων. Και παρά την ψυχολογική προετοιμασία για κίνηση, μετακίνηση και οδοιπορία, ο έφηβος της ομάδας μας δυσκολεύεται να μπει στο κλίμα. Αποφεύγει να εκφραστεί. Μήπως, όμως, στην πραγματικότητα, εμείς δυσκολευόμαστε να τον κατανοήσουμε; Συνέχεια ανάγνωσης «Από το βίωμα στην ανάγνωση 2»
Από το βίωμα στην ανάγνωση
Ταξίδι με την παρέα των παιδιών …
Κατέβασα μια ξεχασμένη υδρόγειο σφαίρα από το πατάρι. Την έβαλα στο κέντρο. Κάναμε κύκλο, καθώς καθίσαμε γύρω – γύρω, κάτω από το δέντρο του κήπου. Είμαστε 8 άνθρωποι, μικροί, μεγάλοι, μεγαλύτεροι. Λίγο πιο κει επιμελώς « πεταμένα» ένα σωρό αντικείμενα: πυξίδα, ρολόι, σημειωματάριο με μολύβι, φακός, κιάλια, ένα άλμπουμ με φωτογραφίες, μια φωτογραφική μηχανή, παγκόσμιος χάρτης και κάποια βιβλία κατάλληλα επιλεγμένα. Η σκηνοθεσία μάς βάζει στο κλίμα. Το ταξίδι αρχίζει. Συνέχεια ανάγνωσης «Από το βίωμα στην ανάγνωση»
Ο Μάης του ’68 και Ο ψεύτης παππούς (Μεταίχμιο, 2017)
«Κοίτα, είπε ο παππούς, εδώ ξηλώναμε το λιθόστρωτο και πετούσαμε τις πέτρες στην αστυνομία, που ήθελε να μας διαλύσει». (σελ. 39)
Ο ψεύτης παππούς, μυθιστόρημα της Άλκης Ζέη, είναι το πρώτο βιβλίο στην Ελληνική Παιδική Λογοτεχνία που, ξεπερνώντας τους συνήθεις παιδαγωγικούς περιορισμούς, μιλάει για πρώτη φορά άμεσα και ειλικρινά για τα γεγονότα του Μάη του ΄68 στη Γαλλία. Μιλάει για τις οδομαχίες, για τις συγκρούσεις με την αστυνομία, για τα συνθήματα, για τα αιτήματα. Πρωτοεκδόθηκε, αφού πέρασαν 40, σχεδόν, χρόνια από τότε, το 2007, από τις εκδόσεις Κέδρος. Επανεκδόθηκε πρόσφατα από το Μεταίχμιο.
Παραστάσεις, Χαράς Πρεβεδώρου, Γαβριηλίδης, 2018- ΠΟΙΗΣΗ
Έπειτα από πέντε ποιητικές συλλογές, έχοντας αποκρυσταλλώσει μια εκφραστική ποιητική φωνή και ένα εξαιρετικά διεισδυτικό στοχαστικό βλέμμα, επανέρχεται η ποιήτρια Χαρά Πρεβεδώρου με τη συλλογή ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ.
Κριτική από Εύη Ζερβού Καλλιακούδη
Φωτογραφίες, Σοφία Σακελλαρίου, Μελάνι, 2015-ΠΟΙΗΣΗ
Ζωογραφίες, Σοφία Σακελλαρίου, Μελάνι, 2016-ΠΟΙΗΣΗ
Διαβάζουμε 90 ποιήματα στις δυο ποιητικές συλλογές. Μας αρέσει ο λιτός και ακριβής λόγος της ποιήτριας, αποτέλεσμα γνώσης και δουλειάς. Είναι χωνεμένα βιώματα αφυπνισμένης ζωής τα ποιήματα της Σ. Σακελλαρίου.
Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων, Jean Michel Guenassia, ΠΟΛΙΣ, 2011-ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
Μπαινοβγαίνουμε στο παρισινό μπιστρό Balto, στέκι του Σαρτρ και του Κεσέλ, μαζί με τον έφηβο Μισέλ Μαρινί, τον αφηγητή της ιστορίας. Μαζί του παίζουμε κι εμείς ποδοσφαιράκι και σκάκι, διαβάζουμε λογοτεχνία, βλέπουμε ταινίες της νουβέλ βαγκ, ακούμε μουσική ροκ εντ ρολ, ερωτευόμαστε.
Ένας καλλιτέχνης του ρευστού κόσμου, Κ. Ισιγκούρο, Εστία-ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
Τον Κατσούο (ή Καζούο) Ισιγκούρο, τον φετεινό (1917) νομπελίστα Λογοτεχνίας, μας τον γνώρισαν οι εκδόσεις Εστία πριν πολλά χρόνια, το 1990. Πόσοι προσέξαμε τότε το Ένας καλλιτέχνης του ρευστού κόσμου; Αν το βρείτε σε κάποιο βιβλιοπωλείο, κυκλοφορούν ακόμη μερικά αντίτυπα, αξίζει να το διαβάσετε. Εδώ συναντώνται οι δυο κόσμοι του συγγραφέα. Το νοσταλγικό βλέμμα για τον γενέθλιο τόπο και η κουλτούρα του Ιάπωνα μπολιάζονται με διαλλακτικότερες πεποιθήσεις και ελαστικότερες στάσεις, αρματωσιά της ευρωπαϊκής παιδείας του Ισιγκούρο.
Δενδρίτες, Κάλλια Παπαδάκη, ΠΟΛΙΣ, 20174
Ο Νίκος Καμπάνης εκπροσωπεί το παρελθόν και ο Μπέιζελ Καμπάνης το παρόν. Ζουν στο Κάμντεν του Νιου Τζέρσει, τόπο που πέρασε από την εποχή της ευμάρειας στην εποχή της πλήρους κατάρρευσης λόγω της αποβιομηχάνισης. Το μυθιστόρημα φωτίζει αυτούς που δεν πέτυχαν. Αυτούς τους μετανάστες που έζησαν ματαιώσεις. Αυτούς που βίωσαν την παρακμή.
Με τη ματιά της Εύης Ζερβού Καλλιακούδη
Ο αφηγητής του πρωινού τρένου, Ζαν – Πολ Ντιντιελοράν, Πατάκης, 2017-ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
Έχω καιρό να διαβάσω μυθιστορηματικό κείμενο με τόσο συμπαθητικά παράξενους και ανθρώπινους ήρωες. Με ύφος λογοτεχνικό. Με σκηνές απρόσμενες, που η μια διαδέχεται την άλλη, σαν να παρακολουθούμε το ξετύλιγμα μιας σύγχρονης ταινίας. Το μυθιστόρημα ξετυλίγεται στο παρόν. Καθώς το διαβάζω αναρωτιέμαι αν έχω συναντήσει στην πραγματική ζωή παρόμοιους ανθρώπους.
Το πατάρι των αναγνώσεων 