Χαϊκού
της Σταυρούλας Ρεσβάνη
Τα άνθη πείθουν.
Τίποτε δε χάνεται.
Έπονται οι καρποί τους.
Ταξίδι στον κόσμο των βιβλίων
Χαϊκού
της Σταυρούλας Ρεσβάνη
Τα άνθη πείθουν.
Τίποτε δε χάνεται.
Έπονται οι καρποί τους.
Παιδική Ζημιά
της Αλεξάνδρας Ζερβού
Έμειναν μόνο
θραύσματα αιχμηρά,
συσκευασμένα σε βελούδο,
μ΄ ένα φιόγκο ροζ.
Τα πουλιά
της Σταυρούλας Ρεσβάνη
Στη γειτονιά μου, ήσυχη και πράσινη,
παρέες πουλιών στριφογυρίζουν.
Ο χειμώνας εδώ, αλλά δεν αποδήμησαν.
της Αλεξάνδρας Ζερβού
Tώρα που οι μέρες μεγαλώνουν,
ίσως χωρέσουνε την εκκωφαντική ηχώ
από το μισοτελειωμένο παραμύθι
που το μονολογείς μουρμουριστά,
της Αλεξάνδρας Ζερβού
Ύστερα από καιρό πολύ,
-πόσες δεκαετίες;-
και πάλι τον συνάντησες.
Έμοιαζε με παιδί κλαμένο
που το χαϊδεύεις βιαστικά
και το στέλνεις να παίξει,
μη σε καθυστερήσει στη δουλειά.
Χριστουγεννιάτικο δέντρο
της Σταυρούλας Ρεσβάνη
Χαίρε , δοξασμένη παρουσία που στολίζεις κι αναπληρώνεις.
Χαράς χορός στήνεται γύρω σου από προσδοκίες αθώων.
Συντροφιά μοναχικών, υπόλοιπο παιδικής αθωότητας.
Σε αποκάλεσαν παγανιστική λατρεία.
Το κοριτσάκι με τα σπίρτα
της Αλεξάνδρας Ζερβού
Τόσες φορές
μες στο σκοτάδι
το είχε αφηγηθεί στον εαυτό της
πολύ αλλαγμένο.
της Αλεξάνδρας Ζερβού
Στη βάρκα
την στίβαξαν,
δέμα ανεπίδοτο
χωρίς αξία
και χωρίς όνομα.
Αλήθεια
της Σταυρούλας Ρεσβάνη
Όταν σε καίει η αλήθεια,
προσπάθησε να της αρπάξεις το προσωπείο. Ξεγέλασέ την με λόγια φιλικά.
Μην την τρομάξεις.
Κολάκεψε τη βεβαιότητά της.
Σημειώσεις για ποίημα
της Χαράς Πρεβεδώρου
Να το ονομάσω εσωστρέφεια. Να θέσω ως άξονα μια σκοτεινή αδυναμία.