Το βιβλιοπωλείο των μικρών θαυμάτων της Monica Gutierrez, Μεταίχμιο,2021

Είναι ευπώλητο. Είναι ανάλαφρο και ευκολοδιάβαστο. Διαβάζοντάς το περνάμε ευχάριστα. Στο οπισθόφυλλο χαρακτηρίζεται  ως ανάγνωσμα feel good (ακόμη και στα βιβλία η υβριδική ελληνοαγγλική!), όρος που χρησιμοποιήθηκε αρχικά στον κινηματογράφο και αργότερα στη λογοτεχνία, για να δηλώσει τη θετική διάθεση που δημιουργείται στον αναγνώστη.

της Σταυρούλας Ρεσβάνη

       Κούκλα μου…

Κούκλα μου, σ’έχω παιδί μου
Σε έχω φίλο και εχθρό.
Παίζω εσένα, παίζω τους άλλους.
Πάντα, όμως, είμαι εγώ.

           Ένα παλιό βιβλίο: Ο Έλληνας Μινχάουζεν

               Ο Ψεφτοθόδωρος του Θέμου Ποταμιάνου –Διακειμενικές αναγνώσεις

Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, ο Κάρολος Φρειδερίκος Ιερώνυμος φον Μινχάουζεν (Αννόβερο 1720-1797), που εμείς τον έχουμε γνωρίσει ως λογοτεχνικό χαρακτήρα¹, είναι πρόσωπο υπαρκτό. Ένα υπαρκτό πρόσωπο πρωταγωνιστεί σε φανταστικές ιστορίες! To γνωστό βιβλίο Οι Ιστορίες του βαρόνου Μινχάουζεν (1786) του Γερμανού Μπύργκερ (Gottfgried August Burger, 1747-1794), δημοφιλές σε μικρούς και μεγάλους, γνώρισε πάμπολλες εκδόσεις και αποδείχθηκε εξαιρετικά γόνιμο για πολλές λογοτεχνικές παραδόσεις της Ευρώπης και της Αμερικής.

Με τη ματιά της Εύης Ζερβού Καλλιακούδη

Ο κύριος Γουάιλντερ κι εγώ του Τζόναθαν Κόου, Πόλις, 2020

Ο τίτλος του μυθιστορήματος μας προσανατολίζει θεματικά. Ένας σύγχρονος κοινωνικός συγγραφέας,  ο Τζόναθαν  Κόου (1961) και ένας παλαιότερος διάσημος σκηνοθέτης, ο Μπίλι Γουάιλντερ (1906-2002), συναντιούνται νοερά. Ο πρώτος, ο συγγραφέας,  καταγράφει με ελλειπτικές εικόνες και τεθλασμένη αφήγηση τη  ζωή  τού δεύτερου. Συχνά η ιστορία ενός ανθρώπου μπορεί να συμπυκνώσει την ιστορία ενός ολόκληρου κόσμου και μιας κοινωνίας που εξελίσσεται. Γι΄αυτό  ο Γουάιλντερ παρουσιάζει τόσο ενδιαφέρον για έναν συγγραφέα με  κοινωνική ματιά,  καυστική πένα και συγκλονιστικές πολιτικές προσεγγίσεις ( Τι ωραίο πλιάτσικο!, Η Μέση Αγγλία), όπως ο Τζ. Κόου.

Με τη ματιά της Εύης Ζερβού Καλλιακούδη

της Αλεξάνδρας Ζερβού

Σε δίδασκε,

με υπομονή και με περίσκεψη,

να πλέκεις καλαθάκι τα δάχτυλα,

όπως στην πρώτη του παλιού Δημοτικού,

για ν’ αποφεύγεις τις χειρονομίες.

Όλοι μας ξέρουμε ότι δεν υπάρχουν βιβλία καλοκαιρινά και βιβλία χειμωνιάτικα. Θα έλεγα ότι αισθάνομαι αμήχανα όταν οι προτάσεις ανάγνωσης βιβλίων συνδέονται, κυρίως, με την εποχή του καλοκαιριού. Ωστόσο οι ώρες του καλοκαιριού, χωρίς καθήκοντα, χωρίς τρέξιμο,  κάποτε μοιάζουν ατέλειωτες. Ευκαιρία για να διαβάσουμε αργά και απολαυστικά τα βιβλία μας. Έτσι λοιπόν  γράφω κι εγώ, ομολογώ με αμηχανία,  για τα λιγοστά βιβλία, που έβαλα στη βαλίτσα μου αυτό το καλοκαίρι. Πήρα μαζί μου  τρεις Γάλλους συγγραφείς και δυο Έλληνες. Τα βιβλία τους κυκλοφόρησαν πρόσφατα. 

Με τη ματιά της Εύης Ζερβού Καλλιακούδη