Ταξίδι στον κόσμο των βιβλίων
Αναμνήσεις μιας δασκάλας
της Σταυρούλας Ρεσβάνη
Το ήξερε πως δεν ήταν μόνη.
Γι’ αυτό δε δίστασε να δρασκελίσει το κατώφλι της τάξης.
Ήταν πάνοπλη από γνώσεις κι αγάπη.
Γεμάτη από διάθεση για προσφορά.
Ικανότητα ψυχολογικών χειρισμών, εναλλακτικά σενάρια χειραγώγησης εφήβων. Συνέχεια ανάγνωσης «Αναμνήσεις μιας δασκάλας»
Φλεβαριάτικη γειτονιά της Σταυρούλας Ρεσβάνη
Να ʼναι, λέει , Φλεβάρης δροσερός κι απαλός τόσο,
ώστε να τον καταλαβαίνεις, χωρίς να σε προβληματίζει.
Σαν την αναπνοή σου την ταπεινή, που ποτέ δε σου θυμίζει
ότι της χρωστάς τη ζωή σου. Συνέχεια ανάγνωσης «Φλεβαριάτικη γειτονιά»
Το πλήρωμα του χρόνου
της Σταυρούλας Ρεσβάνη
Τώρα ήρθε η ώρα!
Το κατάλαβες πως είναι πια ο καιρός, χωρίς υπεκφυγές,
να ξεσκεπάσεις τόσες σκέψεις κρυμμένες, τόσα λόγια που ντράπηκαν να ειπωθούν
Μνήμες από πληγές ή ταξίδια, χαρές ή δυστυχίες, αγάπες ή ματαιώσεις.
Αγωνίες αναγνώστη
της Σταυρούλας Ρεσβάνη
Διαβάζοντας έρχονται σκέψεις, συγκινήσεις, οι άλλοι, εμείς, εγώ
Μοιάζουν με λεπτομέρειες – υποσημειώσεις στην κάτω μεριά της σελίδας
Ή σαν αναλαμπή έμπνευσης μιας γραφής φλύαρης
Από αυτό τον ποταμό, πρόσεξε το ψήγμα χρυσού, που θα λάμψει στον ήλιο. Συνέχεια ανάγνωσης «Αγωνίες αναγνώστη»
Κάν΄το όπως η Μαίρη Πόππινς
της Τέτης Χαραμιδοπούλου
Όταν σε κυκλώνει η συννεφιά,
όταν νιώθεις να σε πνίγει η μαυρίλα και η ασκήμια που, επιθετικά, απλώνεται γύρω σου,
όταν δεν θέλεις να βλέπεις άλλο τον ευτελισμό του ανθρώπου, που κάποιοι προβάλλουν ως την ανθρώπινη ζωή, Συνέχεια ανάγνωσης «Καν΄το όπως η Μαίρη Πόππινς»
Της γιασεμιάς μου
της Τέτης Χαραμιδοπούλου
Κάθε φορά που γυρίζω στο πατρικό μου, απ΄τα πρώτα μου μελήματα, να ρίξω μια ματιά στη γιασεμιά του κήπου μου. Γέρικη τώρα πια, αγωνίζεται ν’ ανασάνει απ’ τον σφιχτό εναγκαλισμό μιας άλλης νεότερης και σφριγηλότερης περικοκλάδας. Συνέχεια ανάγνωσης «Της γιασεμιάς μου»
Σαν πίνακας (Μάνα 24-11-2017)
της Χαράς Πρεβεδώρου
Λυμένη η μαντίλα
και τα μαλλιά της άγγιζαν το κύμα
στις άκρες ματωμένα,
γιατί τα κύματα πηχτά και κόκκινα,
μια που η δύση έσερνε τον κόσμο πίσω της. Συνέχεια ανάγνωσης «Σαν πίνακας»
Η Προσφυγοπούλα ή au Clair de la Lune
της Αλεξάνδρας Ζερβού
Στο φως του μισοφέγγαρου,
ένα κορίτσι κοκαλιάρικο
με σκεπασμένο πρόσωπο
και παγωμένα χέρια
ροκανίζει σιωπηλά τα νύχια του
και γλείφει τις πληγές στα πέλματά του,
Ομηρικός μύθος ο ευπώλητος
της Αλεξάνδρας Ζερβού
Συνηθισμένες ιστορίες, τόσο γνώριμες,
όλο θανάτους και παλικαριές,
θεούς που οργίζονται,
θνητούς που πάντα σφάλλουν
κι έναν ταξιδευτή-αρχηγό που γύρισε,
δόξα γεμάτος και μονάχος, για να πει
αυτοί πως χάθηκαν από δικό τους κρίμα .
Ξαναδιαβάζοντας τον Όμηρο
της Σταυρούλας Ρεσβάνη
Φτάσαμε κάποτε στην Τροία.
Ολότελα χαμένη αυτή η πόλη.
Ο Ποιητής μαρτυράει για συγκρούσεις ηρώων και θεών, κατορθώματα αρίστων που χάθηκαν στην άβυσσο του χρόνου και της λήθης, όπως κάθε άλωση επιτάσσει.
Ξεχείλισαν ποτάμια φωτιάς στο μάταιο κυνηγητό γενναίου από γενναίο.
Τι απέγιναν οι θυμοί, οι καυχησιές, οι μάχες σώμα με σώμα;
Το πατάρι των αναγνώσεων 