Ιστορία της βίας του Εντουάρ Λουί, μτφρ. Σ. Ζουμπουλάκη , Αντίποδες 2022³

Ακόμη μια αυτοπροσωπογραφική ιστορία γράφει ο  Εντουάρ Λουί το 2016 (Editions du Seuil), δυο χρόνια μετά το πολυδιαβασμένο παγκόσμια βιβλίο του Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπεγκλέρ, γραμμένο σε πρωτοπρόσωπη γραφή.

Αναρωτιέμαι αν η  Ιστορία της βίας, που είναι δομημένη σε δεκαεπτά κεφάλαια, είναι, πράγματι,   αυτοπροσωπογραφική αφήγηση ή αν  πλάθεται ως  τέτοια. Η κατάδυση στη βαθύτερη στιβάδα του εαυτού, που δίνεται με τρόπο ρεαλιστικό, και η ενδοσκόπηση, που ούτε στιγμή δεν αθωώνει, αλλά δείχνει τα πράγματα όπως έχουν, δημιουργούν διλήμματα. Ο συγγραφέας, όμως, έχει πρόθεση να παρουσιάσει την ιστορία ως προσωπικό βιωματικό γεγονός, οδηγώντας τη σκέψη του αναγνώστη σε μονοπάτια σκοτεινά και δύσκολα, κι εγώ σέβομαι την πρόθεσή του.

       Τὸ  Ξόδι ἤ ὁ κοπετὸς τῶν κορωνιδέων  του Αθ. Κ. Χριστοδούλου,  Ἐκδόσεις Gutenberg, 2015

            Ὁ Ἀθανάσιος Κ. Χριστοδούλου, πολυγραφότατος συγγραφέας ( πεζογράφος, ποιητἠς, δοκιμιογράφος, μεταφραστής), ἐπιτελεῖ ἀθόρυβα τὸ ἔργο του, προσηλωμένος στὸ ἐσωτερικό του ἴδωμα, μὲ τὴν ἀπόφαση νὰ μὴ προδώσει, οὔτε κατὰ κεραίαν, τὴν τέχνη του,προστατεύοντας ἔτσι τὸ αὐστηρὰ δικό του λογοτεχνικό σύμπαν.

Με τη ματιά της Μαρίας Μαρκαντωνάτου

Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ του Εντουάρ Λουί, μτφρ. Μιχ. Αρβανίτης, Αντίποδες, 2022⁶

Ένα μικρό αγόρι, ο Εντύ  Μπελγκέλ, γεννιέται το1992,  σε μια περιθωριοποιημένη οικογένεια  που ζει στην ανέχεια. Όταν δεν έχουν να φάνε, τρώνε ψάρια, που ψαρεύει ο πατέρας «στις λίμνες στην άκρη του χωριού».                                                                                      Κάθε πρωί, η μητέρα του, τον πιέζει να βλέπει τηλεόραση.  «Δες κινούμενα σχέδια, κάνει καλό, θα σε ηρεμήσει πριν πας σχολείο». Συχνά, του προτείνει ως δέλεαρ – επιβράβευση την απουσία από το σχολείο. « Αύριο δεν θα πας σχολείο,  αλλά θα με βοηθήσεις να καθαρίσω το σπίτι…».

 Ο μικρός Εντύ ασφυκτιά σε ένα «κλειστό» χωριό,  το Hallencourt στη Β. Γαλλία.  Δεν υπάρχουν ευκαιρίες, λείπουν τα ερεθίσματα, ούτε ίχνος κουλτούρας. Η ζωή του στο σχολείο γίνεται κόλαση, καθώς «οι μάγκες» του σχολείου τον  τρομοκρατούν ανελέητα, γιατί ο Εντύ είναι διαφορετικός. Μόνος υποφέρει. Μόνος φοβάται. Σιωπά.

Με τη ματιά της Εύης Ζερβού Καλλιακούδη

Πάπυρος της Irene Vallejo, μτφρ. Κλ. Ελαιοτριβιάρη, Μεταίχμιο,2022

Ο Πάπυρος είναι ένα πραγματικά ευρηματικό κείμενο, ιδιαίτερα πρωτότυπο ως προς  το θέμα, το είδος, τη δομή και  το ύφος. Καθώς ξεκινάμε την ανάγνωση, έχουμε την αίσθηση ότι διαβάζουμε  ένα πολυεπίπεδο  δοκίμιο με πολύπτυχη  θεματική και  επί μέρους πεδία όπως: η εξέλιξη του λόγου, το ταξίδι της γραφής, η περιπέτεια της ανάγνωσης, η γέννηση του βιβλίου και  οι μεταμορφώσεις του βιβλίου-αντικειμένου.

Με τη ματιά της Εύης Ζερβού Καλλιακούδη

Τα χρόνια της Annie Ernaux, Μεταίχμιο, 2021

 Έχει τον ρομαντισμό του Δασκάλου και, ταυτόχρονα, μια προσγειωμένη κριτική ματιά. Είναι ευαισθητοποιημένη στα μηνύματα του καιρού, πολιτικοποιημένη, οξυδερκής και ενθουσιώδης, με παιδεία και ανθρωπιστικό υπόβαθρο. Για όλα αυτά, που εκβάλλουν, βέβαια,  στη γραφή της, διαβάζω τα βιβλία της Annie Ernaux, της Γαλλίδας που τιμήθηκε πρόσφατα με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.    

Τα χρόνια  ξεκινούν το 1940, χρονολογία γέννησης της συγγραφέως, και ολοκληρώνονται το 2008,  χρονιά έκδοσης του βιβλίου στα Γαλλικά από τον Gallimard.  Πώς μπορεί, αλήθεια,  να αρχίσει μια αφήγηση που καλύπτει μια ζωή  σχεδόν εβδομήντα χρόνων;

Με τη ματιά της Εύης Ζερβού Καλλιακούδη

Το βιβλιοπωλείο των μικρών θαυμάτων της Monica Gutierrez, Μεταίχμιο,2021

Είναι ευπώλητο. Είναι ανάλαφρο και ευκολοδιάβαστο. Διαβάζοντάς το περνάμε ευχάριστα. Στο οπισθόφυλλο χαρακτηρίζεται  ως ανάγνωσμα feel good (ακόμη και στα βιβλία η υβριδική ελληνοαγγλική!), όρος που χρησιμοποιήθηκε αρχικά στον κινηματογράφο και αργότερα στη λογοτεχνία, για να δηλώσει τη θετική διάθεση που δημιουργείται στον αναγνώστη.