Ένας χρόνος αρετής

Ένας χρόνος αρετής

του Λουκά Παπαδάκη

Πρωί-πρωί ο ήλιος

έριξε ένα μπερντέ στο κουζινάκι

φόρεσε σκιά στο χελιδόνι

και το ’βαλε να χοροπηδά

πάνω-κάτω στο σύρμα.

Λοιπόν σ’ αυτή την παράσταση

αποκύημα μιας νύχτας

παίζω κι εγώ.

Είμαι αυτός που ξεροσταλιάζει

άδικα – διόλου άδικα.

κάτω από το μπαλκόνι τής Αρετούσας

πότε ν’ αμολήσει

ανεμόσκαλα τις πλεξούδες της

κι η βροχή χορεύει

βουβός ανωγειανός πηδηχτός

στον τσίγκο.

Για να έχω από σένα

κείνο το τίποτα

που δεν είχαμε να χάσουμε.