Αισθηματική αγωγή

της Αλεξάνδρας Ζερβού

 Προσεχτικά, στον άδειο τοίχο  της,

λογάριαζε τα σχήματα των σκιών

και τα μεγέθη των πνευμάτων

και σπάνια λάθευε .

 Όταν της φωταγώγησε την κάμαρα,

 της κάρφωσε τις ζωγραφιές στον τοίχο,

τοπία θερινά και χειμωνιάτικα,

κι έναν καθρέφτη ασύμμετρο ,

όλο αστραπές κι αντανακλάσεις,

 ένιωσε να πονούν τα μάτια της

 και δεν μετρούσε πια.

 Τότε πρωτοδοκίμασε  να τραγουδήσει

λέξεις συλλεκτικές και σπάνιες,

 μα ψέλλισε τα πιο συνηθισμένα

που όλοι τα λένε, πριν να μετανιώσουν.

 Όμως αυτή, για χρόνια, άθεη κι αθέατη,

 απηύθυνε στον εαυτό της προσευχές

 κι έσκυβε σε μετάνοιες αναίτιες.

 Ήτανε πάντα προνοητική.

 Πάντα προέτρεχε!