Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ

Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ του Εντουάρ Λουί, μτφρ. Μιχ. Αρβανίτης, Αντίποδες, 20226

Ένα μικρό αγόρι, ο Εντύ  Μπελγκέλ, γεννιέται το1992,  σε μια περιθωριοποιημένη οικογένεια  που ζει στην ανέχεια. Όταν δεν έχουν να φάνε, τρώνε ψάρια, που ψαρεύει ο πατέρας «στις λίμνες στην άκρη του χωριού».                                                                                      Κάθε πρωί, η μητέρα του, τον πιέζει να βλέπει τηλεόραση.  «Δες κινούμενα σχέδια, κάνει καλό, θα σε ηρεμήσει πριν πας σχολείο». Συχνά, του προτείνει ως δέλεαρ – επιβράβευση την απουσία από το σχολείο. « Αύριο δεν θα πας σχολείο,  αλλά θα με βοηθήσεις να καθαρίσω το σπίτι…».

 Ο μικρός Εντύ ασφυκτιά σε ένα «κλειστό» χωριό,  το Hallencourt στη Β. Γαλλία.  Δεν υπάρχουν ευκαιρίες, λείπουν τα ερεθίσματα, ούτε ίχνος κουλτούρας. Η ζωή του στο σχολείο γίνεται κόλαση, καθώς «οι μάγκες» του σχολείου τον  τρομοκρατούν ανελέητα, γιατί ο Εντύ είναι διαφορετικός. Μόνος υποφέρει. Μόνος φοβάται. Σιωπά.

Με τη ματιά της Εύης Ζερβού Καλλιακούδη

Συνέχεια ανάγνωσης «Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ»

Ιούλιος

Ιούλιος

της Μαριέλλας Κορακάκη

Πάντα εκεί η θάλασσα

Έτοιμη η στιγμή για ταξίδια και πετάγματα

Αύριο το καλοκαίρι

Σχόλιο στόν Ντοστογιέφσκι

                        Σχόλιο στὸν Ντοστογιέφσκι

της Μαρίας Μαρκαντωνάτου

«Εἶμαι ἄρρωστος, εἶμαι τρελός, δὲν εἶμαι καθόλου εὐχάριστος»

Παραληρεῖ τὸ καταχθόνιο πνεῦμα

 Στὸ Ὑπόγειο,

Καὶ στὸ Ἀπόγειό του: «Εἶμαι ὁ ἕνας

Καὶ εἶστε ἡ ὁλότητα».

Συνέχεια ανάγνωσης «Σχόλιο στόν Ντοστογιέφσκι»

Ιούνιος

Ιούνιος

Της Μαριέλλας Κορακάκη

Προσφάι για το δρόμο ο παλιότερος μόχθος

Το πείσμα των ανέμων και της θύελλας

Όλα χαραγμένα σε θαλάσσια ξύλα από το χέρι της ανάμνησης

Αφηγήσεων ίχνη

Αφηγήσεων ίχνη

της Μαριέλλας Κορακάκη

Δειλοί και φοβισμένοι, τί κρίμα! τί ντροπή!

Ας μας νανούρισαν τα λόγια των μεγάλων ποιητών,

Ας τριγυρίσαμε

συγκινημένοι στις θάλασσες των Σειρήνων και στους τρόπους των μαγισσών,

άφοβοι στους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες…

Συνέχεια ανάγνωσης «Αφηγήσεων ίχνη»

Ζευγάρι αφηγητών

Ζευγάρι αφηγητών

της Αλεξάνδρας Ζερβού

Τις παγωμένες νύχτες, τόσα χρόνια

 σκεπάζει ο ένας  μας τον άλλον με ιστορίες,

 λογοκριμένες,  να μην είναι δύσκολες,

να μην πονούν πολύ, να μην τρομάζουν

 και να τις λέμε με φωνή γλυκιά.

Είναι σχοινοτενείς και καμωνόμαστε

ότι μας παίρνει ο ύπνος πριν τελειώσουν.  

Τόσο δειλοί ακροατές, κι εσύ κι εγώ.

Φοβόμαστε  ν’ακούσουμε το τέλος.

.

Δημιούργησε έναν Ιστότοπο ή Ιστολόγιο στο WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑