Οι φράσεις μου

της Αλεξάνδρας Ζερβού

Απ’ τα μικρά μου χρόνια,

τις ακρωτηρίαζαν

κι άλλες τις έπνιγαν,

πριν γεννηθούν ακόμα.

Συνέχεια ανάγνωσης «Οι φράσεις μου» →

Αυτό το καλοκαίρι (2024) οι ποιητές

της Αλεξάνδρας Ζερβού

Μας έλεγαν οι ποιητές

για ερωτικούς κυματισμούς.

Δεν μίλαγαν συχνά για τα ναυάγια

κι ούτε μπορούσαν να προβλέψουν

το κοιμητήρι τόσων ψυχών

 κι ας τραγουδούσαν για τη γη της Ιωνίας

και τις πατρίδες που χάθηκαν.

Συνέχεια ανάγνωσης «Αυτό το καλοκαίρι (2024) οι ποιητές» →

της Μαρίας Μαρκαντωνάτου

         Δάσκαλοι  (ἀφιερωμένο)

α. Στὰ νέφη νέφη πάει. . .

Μνῆμες σεπτὲς  -οἱ δάσκαλοί μας ὅλοι

Ἡρακλεῖς δύστηνων συνθηκῶν

τότε καὶ τώρα καὶ  ἐσαεί.

Κάποιοι –χάριτι θείᾳ;

ὑπερακοντίζουν κάθε ἀντιξοότητα

κι ἀνάβουν ἀστεράκια μέσα μας.

Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ καὶ Νέα, Λατινικά, Ἱστορία

εὔκαρπες ὧρες μὲ φιλόλογο ταγμένο

ἄγγιζε τὴ λογοτεχνία μὲ ράβδο μαγικὴ  

κι ἡ τάξη -παράγκα μετασεισμική,

στὰ νέφη–νέφη πάει στὰ νέφη περπατεῖ.

Συνέχεια ανάγνωσης «Δάσκαλοι» →

Η κυρία Ελένη και ο δούρειος ίππος   

 της  Αλεξάνδρας Ζερβού

 Καλούσες τους αρχηγούς των Δαναών, καθένα με τ’ όνομά του,

κι υποδυόσουν τη φωνή της γυναικός του. (Οδύσσειας δ278-279)

Κατάκοπη από τους κατά μέτωπον αγώνες

τον μελετούσε σοβαρά κι ως στάση ζωής,

 ιδίως, όταν τον απήλλαξε κι απ’ το σαράκι

 πόθων και στόχων και διάνοιξε

 κι έναν φεγγίτη προσανατολισμού.

Ήταν συνταξιούχος πλέον η συντηρήτρια.

Συνέχεια ανάγνωσης «Η κυρία Ελένη και ο δούρειος ίππος» →

Περδικάκια

της Μαρίας Μαρκαντωνάτου

            α. Ἐπαρκῆ καὶ ταπεινά

Φυτρώνουν ὅπου λάχει, ἰδίως σὲ λιθιὲς

ριζοτοιχώματα, κήπους παρατημένους·

δίοικα -τρέμουν οἱ ἀλλεργικοὶ τὴν περισσή τους

 γύρη, ἀνεμοσκορπισμένο σύννεφο·

ἐπαρκῆ καὶ ταπεινὰ

ἄχρηστα πές

σὰν τὰ ποιήματα.

Συνέχεια ανάγνωσης «Περδικάκια» →

Η γυναίκα με τις μποτίλιες

της Αλεξάνδρας Ζερβού

 Άδειαζε τις μποτίλιες,

γεμάτη αισθήματα,

για να στεγάσει ερμητικά

σημειώματα και δώρα,

αξίας ευτελούς,

Συνέχεια ανάγνωσης «Η γυναίκα με τις μποτίλιες» →

Πρωτομαγιά

της Σταυρούλας Ρεσβάνη

Μικρό κορίτσι μαζεύει παπαρούνες.

Να στολίσει το Μάη.

Το ελαφρό αεράκι

καταστρέφει την άλικη μαγεία τους.

Το στεφάνωμα του νεοφερμένου

αποδείχτηκε ατελέσφορο.

Συνέχεια ανάγνωσης «Πρωτομαγιά» →

Κάρτα Πασχαλινή

της Αλεξάνδρας Ζερβού

Αυτές τις μέρες

θυμάσαι τις σταυρώσεις της Αππίας

και τις εφτά του Βερολίνου

κι άλλες πολλές.

Συνέχεια ανάγνωσης «Κάρτα Πασχαλινή» →

                              Αφρικανική σκόνη

της Σταυρούλας Ρεσβάνη

Κοιτάω στο παράθυρο.

Η δύση πύρινη.

Τροφοδοτήθηκε από τη μουντάδα της ακινησίας.

Απειλή ή προειδοποίηση γεμίζει τον αέρα.

Συνέχεια ανάγνωσης «Αφρικανική σκόνη» →

της Αλεξάνδρας Ζερβού

Αυτοδίδακτη Ομηρίστρια

Ανάμεσα σε δυο επιπλήξεις,

προλάβαινες να ταξιδέψεις,

να κρύψεις  στο παιδικό δωμάτιο

 το φωταγωγημένο σου καράβι,

και να φιλοτεχνήσεις ένα φυλαχτό

με ροκανίδι απ’ τη σχεδία του Οδυσσέα

και με βοστρύχους δικούς σου.

Συνέχεια ανάγνωσης «Αυτοδίδακτη Ομηρίστρια» →