Ταξίδι στον κόσμο των βιβλίων
Μονόφτερη
της Αλεξάνδρας Ζερβού
Μ΄ένα μοναδικό μολύβι μαύρο,
ζωγράφιζε, νυχθημερόν,
εφτάχρωμη την ίριδα
και πλήθος παρδαλά πουλιά,
στο περιτύλιγμα των συγγραμμάτων.
Παρέμεινε αναλφάβητη.
Μονόφτερη, πετούσε στα ψηλά,
χωρίς διακοπή, για δεκαετίες.
Φοβότανε να σταματήσει,
μη συρθεί κατάχαμα.
Δεν έμαθε ποτέ να περπατάει.
Μπλε βαθύ, σχεδόν μαύρο του Θ. Βαλτινού, Εστία
Η νουβέλα, που γράφτηκε το 1984 και έκανε πρόσφατα τη δέκατη έκδοση, είναι ένας γυναικείος μονόλογος. Στο Μπλε βαθύ, σχεδόν μαύρο, ο Θ. Βαλτινός δεν ξεχνάει το πλαίσιο, το «πρόσχημα», όπως λέει ο ίδιος, που του δίνει το έναυσμα να ασχοληθεί κάθε φορά με το θέμα του. Όπως το «πρόσχημα» σε άλλα έργα του ήταν η μετανάστευση ( Συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη ) ή η πορεία προς το θάνατο ( Η Κάθοδος των εννιά ) ή ο εμφύλιος ( Ορθοκωστά ) ή η νεότερη ιστορία μας (Ο Τελευταίος Βαρλάμης), έτσι κι εδώ ο Βαλτινός γράφει τον απολογισμό μιας ζωής, επιλέγοντας, αυτή τη φορά, μια γυναίκα ηρωίδα.
Με τη ματιά της Εύης Ζερβού Καλλιακούδη
Συνέχεια ανάγνωσης «Μπλε βαθύ, σχεδόν μαύρο»Εκ του αποτελέσματος
της Αλεξάνδρας Ζερβού
Λογάριασες πως επαρκούσε ο πηλός
για το σταμνί και για το στρογγυλό πετρόχτιστο
και για το σώμα σου σε σχήμα γυναικείο,
χωρίς γωνίες κι αιχμές, χωρίς οξύτητα.
Με δοκιμές και τέχνη κι υπολογισμούς,
έφτασαν και περίσσεψαν, η λάσπη
κι οι λίθοι του αναθέματος.
της Χαράς Πρεβεδώρου
Γανυμήδης
Καθόταν στην Ομόνοια.
Άνοιξη χωρίς λουλούδια,
μόνο καλλιτεχνήματα από σίδερο.
Ένιωθε τις θωπείες τού αέρα ζωντανές
και τους ψιθύρους του:
«Πώς σε λένε;»
«Γανυμήδης, γιος του Τρωός»,
εκπάγλου καλλονής,
ελληνικό προφίλ, τρυφερό δέρμα.
Αν του φορούσες πέπλα,
θα τον περνούσες για κορίτσι.
Δυο θεϊκά μάτια αιωρούνταν στον αέρα,
τον χάιδευαν.
Γέμισε το κορμί του ερωτικούς χυμούς.
Τρόμαξε όπως τρομάζουν οι ερωτευμένοι
και όπως υπακούουν υπάκουσε.
Εξαφανίστηκαν ύστερα.
Ο γνωστός θνητός σφάδαζε στην άσφαλτο.
Τον κλοτσούσαν, τον έφτυναν, τον μαχαίρωναν.
Εκείνος ήταν στον δρόμο για τον Όλυμπο.
.
της Αλεξάνδρας Ζερβού
ΔΙΑΚΟΣΜOΣ
Στους τύπους των ήλων
ξανακαρφώνεις, όλο προσοχή,
ειρωνικά πορτρέτα και γυμνά κατάκοπα
και δείγματα τέχνης αφηρημένης.
Αναρτάς υπερμεγέθη κάτοπτρα
να δώσεις την ψευδαίσθηση του βάθους,
πάνω στις θύρες διαφυγής.
Και τα βιβλία σου, εξόχως χρήσιμα,
για να επενδύσουν επιφάνειες κάθετες
να ηχομονώνουν και να διακοσμούν
τα τείχη σου που χτίστηκαν ανεπαισθήτως.
Πυρπολημένο θέρος στην Πατρίδα
της Αλεξάνδρας Ζερβού
(Πατρίδα, η παιδική μας ηλικία)
Στη χώρα μας, τα δάκρυα του θεού
ποτίζουν τις αυλές, φαρμακωμένα .
Η ανάσα του μας καίει τα σπαρτά
και τα μεγάλα δέντρα κάτω απ’ το φεγγάρι.
Κι όμως, εσύ, με τα καλά γοβάκια σου,
νυχθημερόν, στον απανθρακωμένο λόφο,
να πολεμάς να φτάσεις στην κορφή,
κυλώντας τη βαριά μεγάλη πέτρα ,
να δεις, αν κάτι σώθηκε, να το φροντίσεις.
Πώς θα κατέβεις άραγε;
Μικροψυχία
της Αλεξάνδρας Ζερβού
Θα ΄θελα
να σου στείλω ευχές
για να κρατάς ζεστό το λατρεμένο χέρι
και την ελπίδα.
Συνέχεια ανάγνωσης «Μικροψυχία»της Σταυρούλας Ρεσβάνη
8 Μαρτίου
Γιορτάζεις…..
Με μια ανοιξιάτικη πινελιά στους κήπους.
Στα βουνά δακρύζουν τα όψιμα χιόνια.
της Αλεξάνδρας Ζερβού
Αράχνη
Στο πατρικό της
ξαράχνιαζαν με ζήλο τα ταβάνια.
Τίναζαν τα ποδόμακτρα,
μεταξωτά και κεντημένα,
κομμάτια απ’ το γιορτινό της φόρεμα.
Συνέχεια ανάγνωσης «Αράχνη»Ο Προφήτης του Χαλίλ Γκιμπράν, εκδ. Διόπτρα, 2021
Όπως Ο μικρός πρίγκηπας, όπως Ο γλάρος Ιωνάθαν, βιβλία που τα διαβάζουμε πάντα, από την παιδική ηλικία μέχρι τα βαθιά γεράματα, έτσι και Ο Προφήτης του Χαλίλ Γκιμπράν (1883-1931), μια εκδοχή του κλασικού έργου, που εκδόθηκε πριν λίγους μήνες από τις εκδόσεις Διόπτρα, σε απόδοση Δημήτρη Αθηνάκη, είναι ένα βιβλίο που απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους.
Με τη ματιά της Εύης Ζερβού Καλλιακούδη
Το πατάρι των αναγνώσεων 