Σχόλιο στὸν Ντοστογιέφσκι

της Μαρίας Μαρκαντωνάτου

«Εἶμαι ἄρρωστος, εἶμαι τρελός, δὲν εἶμαι καθόλου εὐχάριστος»

Παραληρεῖ τὸ καταχθόνιο πνεῦμα

 Στὸ Ὑπόγειο,

Καὶ στὸ Ἀπόγειό του: «Εἶμαι ὁ ἕνας

Καὶ εἶστε ἡ ὁλότητα».

Συνέχεια ανάγνωσης «Σχόλιο στόν Ντοστογιέφσκι» →

Requiem για τη Μεσόγειο

της Αλεξάνδρας Ζερβού

Όλες τις μέρες,

υφαίνεις μια πικρή συγγνώμη,

να σαβανώσεις τα παλιά,

να τα ζεστάνεις,

μήπως κι εκκολαφθούν

καινούργια λόγια,

πιο ζυγισμένα και λιτά .

Συνέχεια ανάγνωσης «Requiem για τη Μεσόγειο» →

Ars Poetica

της Αλεξάνδρας Ζερβού

Για χρόνια, πλαστογραφούσε  

τις φωνές των έγκλειστων  πτηνών

και των πολύγλωσσων αποδημητικών.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ars Poetica» →

Ιούνιος

Της Μαριέλλας Κορακάκη

Προσφάι για το δρόμο ο παλιότερος μόχθος

Το πείσμα των ανέμων και της θύελλας

Όλα χαραγμένα σε θαλάσσια ξύλα από το χέρι της ανάμνησης

Αφηγήσεων ίχνη

της Μαριέλλας Κορακάκη

Δειλοί και φοβισμένοι, τί κρίμα! τί ντροπή!

Ας μας νανούρισαν τα λόγια των μεγάλων ποιητών,

Ας τριγυρίσαμε

συγκινημένοι στις θάλασσες των Σειρήνων και στους τρόπους των μαγισσών,

άφοβοι στους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες…

Συνέχεια ανάγνωσης «Αφηγήσεων ίχνη» →

Ζευγάρι αφηγητών

της Αλεξάνδρας Ζερβού

Τις παγωμένες νύχτες, τόσα χρόνια

 σκεπάζει ο ένας  μας τον άλλον με ιστορίες,

 λογοκριμένες,  να μην είναι δύσκολες,

να μην πονούν πολύ, να μην τρομάζουν

 και να τις λέμε με φωνή γλυκιά.

Είναι σχοινοτενείς και καμωνόμαστε

ότι μας παίρνει ο ύπνος πριν τελειώσουν.  

Τόσο δειλοί ακροατές, κι εσύ κι εγώ.

Φοβόμαστε  ν’ακούσουμε το τέλος.

.

Βωμοί  

της Αλεξάνδρας Ζερβού

Για χιλιετίες, οι πατέρες μας,

γενάρχες, στρατηγοί και χωρικοί,

σφαγίαζαν, ιδιοχείρως, τα παιδιά τους,

Συνέχεια ανάγνωσης «Βωμοί» →

Μάιος

της Μαριέλλας Κορακάκη

Έξω απ’ το παράθυρο

Νάτην πάλι ! η μοσχοβολιά των καθαρών χρωμάτων

κατευόδιο των αμετανόητων ψυχών

της Χαράς Πρεβεδώρου

Οι ρόλοι

Τους ρόλους μου τους έπαιζα βουβά, κατά τη φύση μου.

Μες στα συρτάρια έκρυβα τους έρωτές μου

και τις λύπες μου.

Γι ΄ αυτό και τα ποιήματά μου,

συνηθισμένα στο σκοτάδι,

Συνέχεια ανάγνωσης «Οι ρόλοι» →