Απαλά …

Απαλά …

της Σταυρούλας Ρεσβάνη

Απαλά μας αγγίζει το καλοκαίρι.
Ποιος ήρωας παραμυθιού του δάνεισε τη μάσκα του;
Ευεργετικά ελαφρύ αεράκι,
ουρανός αμφίθυμος,
ήλιος ειρηνικός και παιχνιδιάρης.


Κι όμως!
Τα χορτάρια ξεράθηκαν ήδη.
Στέγνωσαν από έλλειψη βροχής.
Μεταμορφώθηκαν σε αγκάθια.
Όσα σαλιγκάρια ξεγελάστηκαν από την πρωινή δροσιά,
κόλλησαν στους τοίχους, απολιθώματα καιρών παραμυθένιων.
Η ροδιά ξεβάφτηκε από τα άνθη της.
Κρύφτηκε σε άγουρους σπόρους η μαγεία.
 Άβουλοι, ακίνητοι, έκπληκτοι εμείς.
Αλλάζουν οι εποχές για τους ανέτοιμους;
Στους κήπους τα μυρμήγκια προμηθείς
σκάβουν τα λαγούμια τους.
Κερδίζουν χώρους για το μέλλον τους.
Κι εμείς πλέκουμε τα δάχτυλα των δυο χεριών μας,
μένοντας άπραγοι.
Ή τα ανοίγουμε μόνο για να δείξουμε τον άλλον, τον φταίχτη .
Αχ, καλοκαίρι μου, μην αλλάξεις!
Εμείς θα αλλάξουμε! Μας το χρωστάμε!

Συνέχεια ανάγνωσης «Απαλά …»

Άδεια μου αγκαλιά ..

“Άδεια μου αγκαλιά..”

της Τέτης Χαραμιδοπούλου

Εδώ και καιρό, νιώθω να βυθίζομαι σ ένα λασπότοπο. Αγωνίζομαι να κρατήσω το κεφάλι μου έξω απ΄το βόρβορο, που, απειλητικός, φαίνεται έτοιμος να με καταπιεί.

Συνέχεια ανάγνωσης «Άδεια μου αγκαλιά ..»

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑